Kanada nere begietatik

Que significa Canadá desde mis ojos. Leku honetan ikusi ta biziko dotazen gauza guztixak idazten saiatuko naz. Hasiera baten erderaz idatziko dot ze gurot hau ezagutzen doten danei heltzia, beraz, parkatu euskeraz irakurtzia gustatuko zatzuen guztixei. Denbora badaukot itzuliko dot. En principio escribiré en castellano pa ke todo el público pueda entenderme;si después tengo tiempo ya lo iré traduciendo.

Thursday, December 28, 2006

Navidad, navidad... ¿?



Queridos amigos, queridas familias y queridos lectores en general, Felices Fiestas a tod@s. Ya sé que es un poco tarde, pero sólo un poco, y más vale tarde tarde que nunca, según la antiquísima sabiduría popular.

¿Que qué tal nos fue a nosotros la cena? Pues muy bien, nos juntamos catorce personas en la Spanish Embassy (conocida así la casa de Carmen, Paolo, etc...), con la inteción de compartir nuestra comida y hacer un poco de familia; que en esos momentos todo el mundo se acuerda más de la suya, y pasamos la noche sin mucha fiesta pero muy agusto. La verdad es que la mesa se llenó como se suele llenar en navidades, con la diferencia del menú a degustar. En nuestra casa preparamos un jamón de unos ocho kilos. Taka llegó pronto, sobre la una del mediodía, con el animal bajo un brazo y una receta de Internet en la otra. Nos pusimos manos a la obra tras probar unos noodles koreanos que él mismo trajo para el entretiempo y, dicho sea de paso, es la cosa más picante que haya probado nunca: terminamos en manga corta, sin tener el fuego encendido y sudando. Hasta Diego, que le molan las cosas picantosis acabó todo encendido... ¡jeje! En fin, nuestro jamón a la piña y cereza (os habéis quedado con la boca abierta al leer el nombre de nuestro plato, ¡¡¿ehh?!!), necesitó unas cuatro horas y media de horno, pero no creáis que fue lo único que se llevó a la mesa. El amigo Roland se preparó un pavo de enormes dimensiones que si hubieramos invitado a todos los habitantes de este pueblo aún hoy seguiría sobrando comida... Ya que estamos en America todos queríamos comer lo típico que se ven en las peliculas y era la oportunidad perfecta para ello. Y aparte de todo eso, se sirvieron croquetas, melón con jamón, arroz con almóndigas con salsa de curry, queso... seguro que me olvido de algo. De postre, quien pudo con él, hubo mus de chocolate y ponche; esto último cortesía y artesanía de Marvin y Markus, respectivamente. Al final de la comilona la mesa parecía estar incluso más llena que al comienzo... ¡¡jejeje!!
Bueno, que la cena estuvo muy bien, pero lo que quería contaros es que no me parece que sean Navidades, ni algo por el estilo. Eso sí, tener una semana sin trabajo se agradece sobremanera. Tras siete meses de curro constante, se me han juntado diez días de pereza y dormilonas y ya no sé ni en que día vivo. Todos los días me parecen sábado o domingo y tampoco llevo el cálculo de la hora que es. Pero por encima de todo no me parece que sean Navidades; y eso que, probablemente nunca antes haya visto tantísimas terrazas, balcones, jardines, parkings y todo tan sobredecorado, y un paisaje tan típico navideño e invernal. Pues no hay manera. Pero no os preocupéis, estoy la mar de agustico sin dar ni un golpe.
En fin, contaros también que Antonio por fin, a encontrao su txoko en Montreal. Un apartamento de un dormitorio en una zona bonita y llena de paquistanís; está cerquísima del mercado de Jean Talon y tiene mucha vidilla. Antes de ayer estuvimos en el IKEA para comprar los trastos básicos de una vivienda: una alfombra para no comer en el suelo y muchas velas para decorar (hay que ver lo que le gustan a esta chiquilla las candelitas), ya que la casa está totalmente vacía... bueno, estaba, porque ahora ya tiene lo básico, ¡jeje! Poquito a poco se irá llenando, no hay prisa.
Y, bueno, por último unas líneas para mi amigo Diego, que se marcha el mismo día que cumplimos siete meses de vivir juntitos. ¡Qué palo, amigos míos! Ahora sí que me he quedado vacía... “¡Diegunoorrr! Todo a quedado dicho en ese último abrazo. Ojalá coincidamos en Australia... ¡nunca se sabe! Estaría encantada de compartir contigo otros siete meses o los que hagan falta. Siempre tan silencioso y a tu bola... hablando cuando toca ¡e imitando a la peña para reirnos un rato! Nos vemos en los bares, amigo.”
No sé si es posible que los adioses se amontonen en el pecho, pero a mí cada último abrazo que doy, se me hace más y más pesado, y más triste. Menos mal que dentro de tres días, el 31, aterrizan en este lejano continente MI HERMANITA y TXABI. Estoy tan entusiasmada y feliz como una lombriz y nerviosa con la llegada de tan agradable visita que las tristezas me duran segundos en la mente.

ONGI ETORRI STE.ADÈLERA, TXOANE TA TXABI!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Zuen zain nau, patxo bat ta bidai on!

En las fotos: 1) diegunooorr y la menda lerenda, y 2) cena de navidad

Thursday, December 21, 2006

MUDANZA Y MÁS DESPEDIDAS...

El lunes pasado empezamos a transportar todos nuestros bienes a mi nuevo hogar. ¿Que cómo es que me he mudado? Pues te cuento. Para empezar el nuevo año Antonio y yo nos íbamos a quedar solos en una inmensa casa para cuatro. Por otro lado, Nicola se iba a quedar solo en otra casa para tres. Este nos propuso venirnos con él y aceptamos, porque además de todo la casa es más barata. Y bueno, todavía no sé cuál es la dirección ni tengo una fotito para enseñarosla, pero todo se andará.
Ayer acabamos de traer todas las cositas (o al menos eso creemos) y hoy ya lo tenemos todo aquí. Lo único que ahora me hace falta que lleguen mis compañeros; y es que antes de ayer Nicola voló hacia Italia a pasar las Navidades con su familia y hoy se me ha ido Antonio también pa Valencia... “¡Chicos, os deseo una feliz estancia al lado de esa gente que tanto queréis!” . La verdad es que se me hace un poco duro estar en esta casa nueva, aún desconocida a mi costumbre, y sin nadie rondando. Aunque lo peor es que tengo el abrazo de Mikkel en la cabeza. Nos hemos despedido en Enzyme a eso de las una del mediodía. Pensar que probablemente no voy a verlo más me revuelve la conciencia... es verdad que siempre queda una ilusión que te hace creer que os volveréis a ver, pero luego vuelves a la realidad y te das cuenta de que él vive en Dinamarca y yo en Euskadi... el tiempo va pasando y te vas haciendo más mayor, y algo en tu interior te dice que pronto se te va a acabar esta época en la que puedes hacer un poco el loco con tu vida y viajar de un lado a otro como has hecho hasta ahora... en fin, que te das cuenta de lo difícil que es que os volváis a veros. “¡Ójala nos volvamos a ver Mikkel! It has been a great pleasure to live together with you my last months... Crazy Danish!!!”. Y para Flo: “Du bist gegangen ohne Tschuss zu sagen... dafür bin ich traurig! Arschloch... Ich hoffe dass alles bei dir sehr gut geht! Wiedersehen, mein Freund! Ein Küsschen. ”
Bueno, pues eso, que estoy un poquito triste. No todo son rosas rojas en el paraíso.
A ver si un día de estos cojo un poquito de tiempo y os escribo más extensamente mis vivencias y pensamientos.

PD. Por si no os escribo antes, espero que todos tengáis unas fecices fiestas. ¡A celebrarlo que son dos días!
Moreno ta Zubiaga familiei: Jakin asko gogoratzen nazela zuetaz danotaz ta, bueno, aurten urrin pasauko dotazela gabonak, baina nere barruen zauzienez oso gertu sentitzen dotzuedala! Jan nere partez turrón de chocolate ta intxaursaltsa!!!!!! Ta, bueno, eran txanpain asko, dantzau ta abestu ahal dozuen guztixa ta ein txotz nere izenien!!!
Patxo bat danoi! Ah! Ta nahiz eta hor egon ez, al gordo edo al niño jokatzen badozue gogoratu nitaz! Jeje!
Mua, mua eta mua! danoi!!!!!!!!!!

Wednesday, December 13, 2006

Aprendiendo de la Vida

¡¡¡Hola a todos!!!! Actualmente tenemos en casa un problema técnico: resulta que no tenemos Internet, porque nos lo cortaron, porque no pagabamos... en fin, cosas que pasan. Han pasado un mogollón de cosas que me gustaría contaros, pero a causa del poco tiempo del que dispongo ahora para navegar por la red y la incomodidad de estar escribiendo con un teclado alemán no voy a poder deciros gran cosa. Han pasado muchas cosas que han cambiado un poco mi vida y que me han hecho cambiar un poco la forma de mirarla. Siempre aprendiendo...
Quiero resaltar que hace dos semanas se nos marcharon dos amigos: Bea (the party cake maker, "ich hoffe dass alles bei dir sehr gut geht. Ich vergesse dich nicht.") y Matteo (un "motherfucker", como tanto te gustaba decir, "ancora mi accorgo di te"). Dedicar otras líneas también a Pablo, mi ex-compañero de casa, que por no aguantar el frío invierno quebecois, se nos marchó pa los Madriles ("que todo te vaya a pedir de boca; nos vemos en la gran capital para que me lleves de juerga a esos sitios tan marchosos de los que me hablabas. Un abrazo muy fuerte").
Por si fuera poco este fin de semana nos cae otra fiesta de despedida: Dieguno y Mikkel nos abandonan... demasiados adios-es. Es lo bueno y lo malo de conocer gente que entra muy dentro de ti. Pero merece la pena el "HOLA" por mucho que duela el "ADIOS". Eso que me he llevado!!! Eso que se me ha quedado dentro!! Eso más que soy ahora...


PD. Aprendí a sonreir cada vez que me acuerdo de ti, Emilio.
POR TODO LO ELLO: EMILIUUUUUUOOOOOOOOOOOOOOOO!!!!

Sunday, December 03, 2006

AQUEL HOMBRE BUENO QUE FUE...


Estaba empezando a escribir todo lo que me ha pasado esta última semana cuando Antonio se ha conectado. Me tiemblan los dedos sólo de recordar la conversación. Una noticia muy triste ha sobrevolado el pozo para dar justo en el corazón, donde más duele. Una gran persona ha dejado de estar entre nosotros.

Conocí a Emilio hace ahora unos seis años. Trabajaba en La Latina y era uno de los camareros más enrollaos. Una birra fresquita, una sonrisa y una respuesta de buen rollito. Poquito a poco nos conocimos mejor y empecé a quererlo como a un buen amigo. La verdad es que no hacía falta mucho esfuerzo para ello; era muy fácil quererlo. No me enteré que estaba enfermo hasta más tarde. Me acuerdo perfectamente quién, cuándo, dónde y cómo me lo dijo. Y me acuerdo, también perfectamente, que fue como una agujita que te pinchan directo en el corazón. “¿Pero por qué?”.

En fin, hemos hecho muchas cosas juntos desde entonces y no recuerdo ni siquiera un instate de debilidad en su cara. Siempre tan fuerte, aparentando que todo iba sobre ruedas incluso en los momentos que realmente todos sabíamos que estaba sufriendo lo impensable. “¿Por qué no muestra su dolor? ¿Por qué no deja que nos preocupemos de él?”... Fue esa maldita lucha interior la que te fue dejando sin fuerza... la que te devoró...

Emilio, te he querido mucho cuando estabas aquí y tengo la absoluta certeza de que tú también lo hacías; y ahora te recordaré como tanto te gustaba a ti: una mesa llena de comida, una botella del mejor vino, risas en las caras y mucha salud. Supongo que por fin te tocaba descansar; y qué mejor manera que cerrar los ojos y decir “hasta aquí hemos llegado”.

Fuiste tú quien me habló de las orejitas de mar; todavía guardo la que me regalaste en aquella moraga que celebramos en la malagueta. Cada vez que la coja entre mis manos te susurraré cualquier cosa bonita que haga estallar una sonrisa en tu cara, y conseguiré sacar fuerzas desde el interior para reir contigo... ¡Dios, no me creo que no vaya a volver a verte! No me creo que te hayas ido... pero las lágrimas que recorren mis mejillas me dicen que así es, que no se puede hacer nada contra la muerte.

Me han dicho que estabas en la playa cuando pasó. Al menos, a todos los que te queríamos, a todos los que sabíamos el amor platónico que sentías por la mar, nos tranquiliza que te marcharas estando cerca de ella. Todo el munco debería morir cerca de lo que ama. ¡Lo siento! ¡Siento mucho haber estado tan lejos! Una fuerza interior me estruja el estómago y la única manera de intentar compensar el hecho de no estar ahí, es dedicándote estas líneas. No es nada, y es todo lo que te puedo dar. Lo demás va a través de los sentimientos, a través del Universo, directamente desde mi corazón hasta el tuyo.

Gracias por todo, amigo. ¡Hasta siempre!

Lo siento tanto... te quiero mucho, Emilio.